Dünya Altın Konseyi (WGC), altın talebine ilişkin üçüncü çeyrek raporunu yayımladı.
Buna göre, tezgah üstü (OTC) işlemler dahil olmak üzere küresel altın talebi üçüncü çeyrekte yıllık bazda yüzde 3 artışla 1313 tona ulaştı. Bu talep, bugüne kadar çeyreklik dönemde görülen en yüksek seviye oldu. Talebin ekonomik karşılığı 146 milyar dolar oldu.
Büyüme, yatırım talebindeki artıştan kaynaklandı. Altın yatırım talebi üçüncü çeyrekte hızlanarak 537 tona yükseldi. Jeopolitik belirsizlikler ve dolardaki zayıflık altında yatırım eğilimini destekledi.
Merkez bankaları üçüncü çeyrekte altın alımlarını artırarak toplamda 220 ton net altın satın aldı. Bu miktar, ikinci çeyreğe göre yüzde 28 ve geçen yılın aynı dönemine göre yüzde 10 artışa karşılık geldi. Yılın 9 aylık döneminde, merkez bankalarının net altın alımları 634 tona ulaştı. Bu rakam, son üç yıldaki olağanüstü yüksek seviyelerin gerisinde kalsa da 2022 öncesi dönemin oldukça üzerinde gerçekleşti.
Öte yandan, dünyada mücevher talebi üçüncü çeyrekte yıllık bazda yüzde 19 geriledi.
Bu dönemde küresel altın arzı da yıllık bazda yüzde 3 artışla 1313 tona ulaşarak çeyreklik bazda rekor seviyeyi gördü.
“Fiyatlarda yukarı yönlü hareket mümkün”
WGC Kıdemli Piyasalar Uzmanı Louise Street, rapora ilişkin değerlendirmesinde, üçüncü çeyrekte altının ons fiyatının 4 bin dolara doğru yükselişinin yıl boyunca talebi artıran faktörlerin gücünü ve kalıcılığını ortaya koyduğunu belirtti.
Artan jeopolitik gerilimler, inatçı enflasyonist baskılar ve küresel ticaret politikasındaki belirsizliklerin yatırımcıların portföylerinde dayanıklılık oluşturma arayışına girmesiyle güvenli liman varlıklara ilgiyi körüklediğini dile getiren Street, şunları kaydetti:
“Altına yönelik görünüm iyimserliğini koruyor. Zayıflayan ABD doları, düşen faiz beklentileri ve stagflasyon tehdidi, yatırım talebini daha da artırabilir. Altın bu yıl rekor üstüne rekor kırdı ve mevcut koşullar, fiyatlarda daha fazla yukarı yönlü hareketin mümkün olduğunu gösteriyor. Araştırmalarımız, piyasanın henüz doygunluğa ulaşmadığını ve altını stratejik olarak elde tutmanın gerekçesinin hala güçlü biçimde geçerli olduğunu ortaya koyuyor.”
